Një numër rekord prej 274 alpinistësh u ngjitën në malin Everest të mërkurën, tha një zyrtar i ecjes në natyrë, numri më i lartë që ndonjëherë ka arritur majën më të lartë në botë në të njëjtën ditë nga ana nepaleze.
Everesti, 8,849 metra shtrihet përgjatë kufirit midis Nepalit dhe rajonit të Tibetit në Kinë dhe mund të ngjitet nga të dyja anët.
Operatorët e ekspeditës thonë se nuk kishte alpinistë në anën tibetiane këtë vit, pasi autoritetet kineze nuk kishin lëshuar asnjë leje.
Rishi Bhandari, sekretari i përgjithshëm i Shoqatës së Operatorëve të Ekspeditës së Nepalit, tha të enjten se numri më i lartë i ngjitjeve nga ana nepaleze ishte 223, më 22 maj 2019.
Rekordi për numrin më të madh të njerëzve që arritën majën e Everestit nga të dyja anët u vendos të nesërmen – 23 maj 2019 – kur 354 alpinistë e arritën atë, sipas Librit të Rekordeve Botërore Guinness.
“Ky është numri më i lartë i alpinistëve në një ditë të vetme deri më tani,” tha Bhandari për Reuters, duke iu referuar rekordit nepalez, duke shtuar se numri mund të rritet pasi disa alpinistë që kishin arritur majën mund të mos e kenë informuar ende kampin bazë për suksesin e tyre, raporton Reuters.
Nuk ka shifra të disponueshme nga Kina se sa alpinistë arrijnë majën kur ana tibetiane është e hapur, por Bhandari tha se në sezonin normal të ngjitjes së prillit dhe majit, rreth 100 njerëz shkojnë në Everest nga ajo anë.
Zyrtari i Departamentit të Turizmit, Himal Gautam, tha se kishte marrë informacione paraprake se më shumë se 250 njerëz u ngjitën në majë të mërkurën.
“Ne presim që alpinistët të kthehen, na japin fotografi dhe prova të tjera për të vërtetuar ngjitjet e tyre dhe u ofrojmë certifikata ngjitjeje”, tha Gautam për Reuters. “Vetëm atëherë do të jemi në gjendje të konfirmojmë shifrat.”
Nepali ka lëshuar 494 leje për t’u ngjitur në Everest këtë vit, secila me kosto 15,000 dollarë.
Ekspertët e alpinizmit shpesh e kritikojnë Nepalin për lejimin e një numri të madh alpinistësh në mal, gjë që ndonjëherë çon në bllokime të rrezikshme trafiku ose radhë të gjata në të ashtuquajturën zonë “zona e vdekjes” poshtë majës, ku niveli i oksigjenit natyror është rrezikshëm nën atë që kërkohet për mbijetesën e njeriut.