Adem Demaçi përjetoi shumë dhimbje gjatë viteve të gjata të kaluara në burgjet e ish-Jugosllavisë, por njëra prej plagëve më të mëdha ishte ajo që e goditi larg familjes – humbja e nënës së tij, Nazife.
Në kohën kur ndodhej i izoluar pas hekurave, Demaçit iu kumtua lajmi i vdekjes së nënës. Ishte një moment i rëndë për një djalë që nuk kishte mundësi të ishte pranë njeriut që e kishte rritur, ta shihte për herë të fundit apo t’i jepte lamtumirën.
Në kujtimet e tij të botuara në librin “Burgjet e mia – Fati im i madh”, Demaçi ka rrëfyer për vuajtjet, vetminë dhe përballjet gjatë viteve të burgimit politik. Në mesin e shumë kujtimeve të dhimbshme, humbja e nënës zë një vend të veçantë, pasi ishte një dhimbje që ai duhej ta përballonte i vetëm, brenda mureve të ftohta të burgut.
Por edhe në atë çast tragjik, ai nuk e pa dhimbjen e tij vetëm si një humbje personale. Fjalët e tij: “Nana Nazife vdes, por nana Shqipni do të jetojë”, u kthyen në një shprehje të fuqishme të mënyrës se si ai e shihte sakrificën e tij – si një përkushtim ndaj një ideali më të madh se vetja.
Për Demaçin, burgu nuk ishte vetëm një vend vuajtjeje fizike. Ishte një përballje e gjatë me vetminë, ndarjen nga familja dhe humbjen e viteve të jetës. Megjithatë, ai vazhdoi të qëndronte i palëkundur në bindjet e tij, edhe kur çmimi ishte jashtëzakonisht i lartë.
Ai kaloi gjithsej rreth 28 vjet në burgje për shkak të veprimtarisë së tij politike, duke u bërë një nga figurat më të njohura të rezistencës shqiptare në Kosovë. Rrëfimet e tij nga qelitë mbeten dëshmi e një kohe kur shumë njerëz u përballën me shtypje, izolim dhe ndarje të dhimbshme nga më të dashurit e tyre.
Humbja e nënës Nazife ishte një nga ato momente ku dhimbja e njeriut u përplas me qëndresën e veprimtarit. Një plagë familjare që ai e mbarti gjithë jetën, por që nuk e largoi nga rruga që kishte zgjedhur.